شنوایی: امکانی برای ابراز کامل خود

ما اساساً و اغلب اوقات در حال گفتگویی درونی با خودمان هستیم و طوری که ما گوش می‌کنیم، توسط دغدغه‌هایمان از قبیل موفق بودن، تائید شدن، تمایل به دانستن اینکه «برای ما چه دارد»، چطور از آب درمی‌آید و غیره تعیین می‌شود. این صدای گوینده ذهنی، الزاماً بد نیست فقط باعث می‌شود ما واقعاً دیگران را نشنویم و دیگران نیز ما را نشنوند. 

آنچه ما به دیگران یا آن‌ها به ما می‌گویند، احتمالاً هر از گاهی به مخاطب نفوذ می‌کند، اما آنچه وی دریافت می‌کند چیزی نیست که ما می‌گوییم- بلکه ترکیبی است از آنچه که ما می‌گوییم به علاوه آنچه که او درباره حرف‌های ما با خودش می‌گوید؛ که در نهایت آنچه که ما می‌گوییم، نیست! و بالعکس!!

این فرایند سبب می‌شود ما امکان ارتباط کامل و به تبع آن بی‌شمار دنیاهایی که در دسترسمان قرار می‌دهد را از دست می‌دهیم.

شنوایی است که درک کردن، اهمیت داشتن، شناخته شدن، همدلی، دوست داشتن و دوست داشته شدن را ممکن می‌سازد.

 شنوایی بدون آن فیلتر دغدغه‌های ذهنی، قدرتی عظیم و فوق‌العاده دارد. شنوایی فضایی است که در آن سخن گفتن می‌تواند ظهور کند. شنوایی است که درک کردن، اهمیت داشتن، شناخته شدن، همدلی، دوست داشتن و دوست داشته شدن را ممکن می‌سازد.

سخن گفتن اما، چیزی است که بودنمان و چگونه بودنمان در جهان را به عرصه می‌آورد. سخن گفتن است که آینده‌ای که ما خلق می‌کنیم را ایجاد می‌کند، جایی که در آن ایده‌های ما وضوح می‌یابند و امکان‌پذیر می‌شوند، جایی که ما خودمان را سهیم می‌شویم و دیگران در مشارکت ما با ایشان، وسعت می‌یابند.

از طریق زبان است که زندگی واقعاً به وقوع می‌پیوندد.

سخن گفتن و شنیدن تنها ابزارهایی برای واکنش ما به دنیایی که آن بیرون وجود دارد، نیستند. این دو در واقع، دنیا را به وجود می‌آورند و از طریق زبان است که زندگی واقعاً به وقوع می‌پیوندد. وقتی که ما زبان را این‌گونه ببینیم، یعنی به عنوان آنچه که موجب نمود جهان می‌شود و به هر آنچه که درون آن جهان است، دسترسی می‌دهد، آنگاه درمی‌یابیم که زبان می‌تواند ماهیت آنچه ممکن است را دگرگون کند.

در نهایت آنچه ما باید به یکدیگر تقدیم ‌کنیم، فقط خویشتن ماست، شنوایی و سخن گفتنمان.


Source: Landmark Insights Blog

اطلاعات تکمیلی

  • نویسنده: جِین رایت | ترجمه: سحر نوری